kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Μικροφωνική συγκέντρωση αλληλεγγύης για την υπόθεση της Μαρφίν

Καλούμε την Παρασκευή 13/11 στις 19:00 σε μικροφωνική συγκέντρωση αλληλεγγύης στα 3 προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση της Μαρφίν στο Παγκράτι στη διασταύρωση των οδών Χρεμωνίδου & Υμηττού.

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΜΑΡΦΙΝ VOL3 ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΚΡΑΤΟΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΜΕ ΜΠΑΤΣΟΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΜΑΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ & ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ 3 ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Αλληλέγγυοι-ες από τα ανατολικά

------------------------------------------------------------------------------------------

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης (https://athens.indymedia.org/post/1643212/) :

Καμία κρατική μεθόδευση δεν θα δαιμονοποιήσει
την κοινωνική ανταρσία της 5ης Μάη 2010

Για την υπόθεση της Μarfin vol.3

Η γενική απεργία της 5ης Μάη 2010 ενάντια στην ψήφιση του 1ου μνημονίου ήταν ένας κρίκος στην αλυσίδα της κοινωνικής ανταρσίας της περιόδου 2006-2012. Από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-2007 και την κοινωνική εξέγερση του 2008, τις συνελεύσεις γειτονιών, τις καταλήψεις και την διάχυση των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων και προταγμάτων, μέχρι τις συγκρουσιακές αντιμνημονιακές διαδηλώσεις του 2010-2012, οι αγώνες της εποχής και οι άνθρωποι που τους έκαναν πραγματικότητα, αξίωσαν να μετατρέψουν την μαζική οργή σε συνειδητή δύναμη αντίστασης απέναντι στην κρατική-καπιταλιστική βαρβαρότητα και τη βίαιη υποτίμηση της ζωής.

Στις 23/4/2010, ο τότε πρωθυπουργός Παπανδρέου, σε τηλεοπτικό διάγγελμα από το ακριτικό Καστελόριζο, επικαλείται μια εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ανακοινώνει το μη διαχειρίσιμο χαρακτήρα του κρατικού χρέους και την πτώχευση του ελληνικού κράτους, σηματοδοτώντας την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης (τη λεγόμενη «τρόικα») και την έναρξη της εποχής των μνημονίων.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 5/5/2010, ημέρα γενικής απεργίας, πραγματοποιούνται σε όλη την επικράτεια διαδηλώσεις με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κάθε ηλικίας, εργαζόμενες και άνεργους, ντόπιες και μετανάστ(ρι)ες, συμπυκνώνοντας ένα τεράστιο κύμα αντίστασης και αμφισβήτησης του μνημονιακού καθεστώτος. Για ώρες, το κοινοβούλιο περικυκλωνόταν ξανά και ξανά από διαδηλωτές. Οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής ήταν διάχυτες, πολύωρες και εκτεταμένες. Γύρω στο μεσημέρι, μεταδίδεται η πληροφορία ότι σε υποκατάστημα της τράπεζας Marfin που καίγεται στη Σταδίου, βρίσκονταν κλειδωμένες/οι εργαζόμενοι/ες σε έναν χώρο με ανύπαρκτες εξόδους κινδύνου με διαταγή της εργοδοσίας, με τρεις από αυτούς να οδηγούνται στον θάνατο από αναθυμιάσεις. Η δυναμική των διαδηλωτών ανακόπτεται, ο κόσμος αρχίζει να φεύγει, για να ακολουθήσει ένα από τα χειρότερα αστυνομικά πογκρόμ, με εισβολές σε στέκια και καταλήψεις και πυροβολισμούς από μπάτσους, ξυλοδαρμούς, προσαγωγές και συλλήψεις. Έτσι, κράτος και ΜΜΕ συντονισμένα προσπάθησαν να απολιτικοποιήσουν την ίδια την πορεία της 5ης Μάη και να αναχαιτίσουν μία περίοδο έντονων κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Παρά το τραγικό συμβάν, τα επόμενα χρόνια (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ-ΛΑΟΣ υπό τον τεχνοκράτη Παπαδήμου, συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), θα γραφτούν μερικές από τις πιο σημαντικές σελίδες της κινηματικής ιστορίας και του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, με απεργίες, διαδηλώσεις, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, συνελεύσεις γειτονιάς, πολυάριθμες καταλήψεις, αντιδομές, απαλλοτριώσεις, σαμποτάζ, ένοπλες ενέργειες κ.α.

Ένα χρόνο μετά, στα τέλη Απρίλη 2011, τέσσερα άτομα στοχοποιούνται στη βάση ενός «ανώνυμου» γράμματος. Οι δύο εξ αυτών απαλλάσσονται πριν η υπόθεση φθάσει στη δικαστική αίθουσα από δικαστικό συμβούλιο το 2013, ενώ οι άλλοι δύο αθωώνονται ομόφωνα στο δικαστήριο το 2016 και ενώ είχαν μεσολαβήσει πέντε χρόνια δικαστικής του ομηρίας. Το 2021 η υπόθεση ανοίγει ξανά με την εύρεση ορφανού usb μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα. Στο κάδρο των διωκτικών αρχών μπαίνουν νέα πρόσωπα, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα και η υπόθεση αρχειοθετείται.

Το 2026 ένας τρίτος κύκλος μεθοδεύσεων ξεκινά. Με αφετηρία ένα «ανώνυμο», αυτή τη φορά, email, οι διωκτικές αρχές επιδίδονται σε ένα κυνήγι μαγισσών, με εισβολές σε σπίτια και τη σύλληψη και προφυλάκιση τριών ατόμων. Το κατασταλτικό πογκρόμ διαδέχεται η ανθρωποφαγία των ΜΜΕ που υπό το μανδύα της δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας έρχεται για ακόμη μια φορά να πιστοποιήσει τις μεθοδεύσεις της αστυνομίας. Συλλήβδην τα ΜΜΕ μιλούν για ενόχους βασιζόμενοι σε διαρροές των μπάτσων, ενώ επιστρατεύουν το «αλάθητο τεκμήριο» των νέων τεχνολογιών (τεχνητή νοημοσύνη κτλ.) για να πείσουν πως πρόκειται για μία δεμένη υπόθεση, όπως είχαν προσπαθήσει- με άλλα "στοιχεία"- και τις προηγούμενες φορές. Είναι εξόφθαλμο πως και αυτές οι διώξεις είναι πολιτικές.

Πέρα από τα «ιντριγκαδόρικα» σενάρια που διαρρέουν, το βασικό διακύβευμα των κρατικών μεθοδεύσεων δεν είναι τίποτα άλλο από διασπορά φόβου και εγκληματοποίηση των κοινωνικών-ταξικών αγώνων με προοπτική την εξάλειψη κάθε αντίστασης. Πρόκειται για ένα ακόμα επεισόδιο στην αντεξεγερτική στρατηγική του κράτους μέσα σε μια εποχή ρευστότητας και διαρκώς αναδυόμενων κύκλων αγώνων και ταραχών σε παγκόσμια κλίμακα.

Επιπλέον, οι δικαστικές αρχές ως υπηρεσιακοί ακόλουθοι της εκάστοτε εξουσίας, αναλαμβάνουν το ρόλο της ποινικοποίησης των αγώνων. Η ανακρίτρια μεθοδεύει ένα νέο τρικ για να πετύχει την αναβάθμιση των κατηγοριών: επιστρατεύει την πρώτη παράγραφο του 187Α περί « ατομικών τρομοκρατικών πράξεων». Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το σκεπτικό της: «Ειδικότερα, επεδίωκες η εκδήλωση οργανωμένης και θανατηφόρας βίας, σε βάρος εργαζομένων πολιτών που δεν συμμετείχαν στην πανελλαδική απεργία, να εξαναγκάσει τους πολίτες, υπό τον φόβο ανάλογων επιθέσεων να συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, ώστε να διασφαλιστεί η μαζικότητα αυτών και να εξαναγκαστούν οι βουλευτές της Ελληνικής Βουλής να καταψηφίσουν τα μέτρα οικονομικής και Δημοσιονομικής πολιτικής που προωθούνταν (Μνημόνιο 1, μετέπειτα Ν.3845/2010)." Η αναβάθμιση αυτή είναι πολύ κρίσιμη μιας και :

α) τα αδικήματα, πλέον, δεν παραγράφονται και θα υπάρχει η δυνατότητα ανάσυρσης της με κάθε νέο τέχνασμα των διωκτικών αρχών- ανώνυμο τηλεφώνημα, ορφανό usb, ανώνυμο email, και ό,τι άλλο ακολουθήσει. Η εφεύρεση και κατασκευή ενόχων αποτελεί δομικό στοιχείο της καταστολής. Δεν θα ξαφνιαστούμε λοιπόν αν δούμε και άλλες διώξεις για την ίδια υπόθεση στο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το κράτος εισέβαλλε σε σπίτια και άλλων συντρόφων για την ίδια υπόθεση, φωτογραφίζοντας τους, με την συνεπικούρηση των ΜΜΕ, ως υπόπτους. Η διωκτική και πολιτική μεθόδευση έχει ευθέως αφήσει να εννοηθεί ότι στο κάδρο των υπόπτων υπάρχουν άλλα 9 άτομα αυτή τη φορά.

β) Ακόμη, όταν πια η υπόθεση φθάσει στο δικαστήριο δεν θα κριθεί από ένα Μικτό Ορκωτό δικαστήριο ενόρκων. Αντίθετα, θα κριθεί από ένα Τριμελές Εφετείο κακουργημάτων, στο οποίο θα συμμετέχουν μόνο επαγγελματίες δικαστές. Πετιέται έτσι έξω από την εξίσωση οποιαδήποτε συμμετοχή ενός μη κρατικού «αστάθμητου» παράγοντα, των ενόρκων. Φαίνεται ότι το κράτος έχει πάρει το μάθημα του και δεν προτίθεται να αφήσει να αποκαλυφθεί για άλλη μια φορά η σκευωρία του.

γ) δημιουργείται η συνθήκη ότι ένα άτομο μπορεί να συλληφθεί σε μία πορεία και να τον τρέχουν με τον περίφημο «αντιτρομοκρατικό» 187Α !

Όταν δεν υπάρχουν νέα στοιχεία τότε υπάρχει αναβάθμιση. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οι διώξεις συνοδεύονται από ένα γελοίο κατηγορητήριο που βασίζεται σε παπούτσια, τσάντες και κοτσίδες (τα υποτιθέμενα πειστήρια) που φέρει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, ενώ η υποτιθέμενη «ταυτοποίηση» μέσω του σωματότυπου είναι απλά αστεία και δεν επιβεβαιώνεται ούτε καν στην ανάλυση των μπάτσων. Η γλώσσα των ειδικών και της επιστήμης τους που επιχειρεί να παρουσιαστεί ως απόλυτη αλήθεια και να ντύσει το αφήγημα τους με το μανδύα της αντικειμενικότητας δεν αποτελεί τίποτε άλλο από ένα νεόκοπο θρησκευτικό δόγμα. Ένα δόγμα που έρχεται να διαδεχθεί το προηγούμενο ακλόνητο, δήθεν, θέσφατο της πιστοποίησης ενόχων μέσω του DNA. Η αξιοπιστία του οποίου αποδομήθηκε σε διάφορες υποθέσεις στις δικαστικές αίθουσες (βλ. Ρωμανός, Ηριάννα, Χ. Μαντζουρίδης, Τ. Θεοφίλου) και δεν μπόρεσε να υποστηριχθεί στοιχειωδώς ούτε από τους ίδιους τους αστυνομoδικαστικούς μηχανισμούς που το εισηγήθηκαν.

Η ανάσυρση της υπόθεσης Μαρφίν λειτουργεί ως κεντρικό σημείο για την εξυπηρέτηση διάφορων κυριαρχικών σχεδιασμών και συμφερόντων. Γίνεται επιλεκτική και υποκριτικη εκμετάλλευση της τρέχουσας συγκυρίας, μετά την κρατική δολοφονία στο Άργος στις 8/7, όπου οι μπάτσοι δολοφόνησαν τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβραδινό Καραμπαμπά, Οι συλλήψεις για την υπόθεση στην Θεσσαλονίκη και τον θάνατο της μητέρας της πολιτεύτριας της ΝΔ που έγιναν την ίδια μέρα με τις συλλήψεις της υπόθεσης Marfin, αποτελούν μια προσπάθεια να συσχετιστούν ασύνδετα γεγονότα - με απόσταση 16 χρόνων μεταξύ τους - με κοινό παρονομαστή τη στοχοποίηση του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου και της δράσης του. Επανέρχεται έτσι το αφήγημα της τρομοκρατίας και του «εσωτερικού εχθρού» με σκοπό φτηνά επικοινωνιακά και προεκλογικά παιχνίδια για να θωρακιστούν κοινωνικές συμμαχίες πάνω στη βάση του «νόμου και της τάξης».

16 χρόνια τώρα, δεν διστάζουν να εργαλειοποιούν κατά το δοκούν τον θάνατο των 3 εργαζομένων της Marfin για λόγους, αφενός ,συσπείρωσης των πιο συντηρητικών κοινωνικών κομματιών και, αφετέρου, ρεβανσισμού ενάντια στον κόσμο του αγώνα, μέσω της εγκληματοποίησης και δαιμονοποίησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων εκείνης της περιόδου, μιλώντας για δολοφονίες και παράπλευρες απώλειες. Ας το ξεκαθαρίσουμε μία και καλή: η λογική των παράπλευρων απωλειών είναι δική τους, του κράτους και των αφεντικών.

Η επαναφορά της υπόθεσης δεν μπορεί παρά να διαβαστεί μέσα στην ευρύτερη κοινωνικοπολιτική συνθήκη, στην οποία το κράτος επενδύει στην κοινωνική συντηρητικοποίηση, πριμοδοτώντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά, καλλιεργώντας το μιλιταρισμό, με στόχο την πειθάρχηση και συστράτευση του πληθυσμού. Περίοδο στην οποία το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ, τόσο στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στο Ιράν και την ευρύτερη περιοχή, όπως και στην Ουκρανία. Η πολεμική εμπλοκή και η εντατική πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους αφορά στην εξυπηρέτηση των εθνικών του συμφερόντων, δηλαδή των συμφερόντων της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Το μήνυμα που προσπαθεί απεγνωσμένα να περάσει το κράτος είναι ότι οι αγώνες του παρελθόντος τελείωσαν. Η κοινωνική ειρήνη επιβάλλεται στο τώρα, καθώς τα κράτη «σε μια εποχή ρευστότητας» ετοιμάζονται για ακόμη σκληρότερες εποχές και συγκρούσεις. Ένα είναι το σίγουρο, όπως πάντα: το κόστος της πολεμικής εμπλοκής και των εθνικών συμφερόντων θα πρέπει προφανώς να πληρώσουν με διάφορους τρόπους τα χαμηλότερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα.

Την ίδια στιγμή το επιχείρημα του πολιτικού μονόδρομου έχει πια κακοφορμίσει, ενώ οι υποσχέσεις της ανάπτυξης ακούγονται ως κακόγουστα ανέκδοτα. Μία ανάπτυξη που παράλληλα με την εντεινόμενη πολεμική προετοιμασία των κρατών, έχει επιφέρει μια νέα αφόρητη πραγματικότητα ενάντια στην οποία μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας αγωνίζονται και εξεγείρονται. Από την Παραγουάη ως το Μπαγκλαντές και από τη Γαλλία ως την Αλβανία, η μαζική ανυπακοή και η αντίσταση δείχνουν το δρόμο. Αντίστοιχα, η κυριαρχία μέσα στο φόβο μίας γενικευμένης εξέγερσης κλιμακώνει την αντιεξεγερτική της πολιτική, εντείνοντας την καταστολή και ισχυροποιώντας παραπέρα το νομικό της οπλοστάσιο.

Ζούμε τις μέρες μίας εντεινόμενης βαρβαρότητας κρατικών και εργοδοτικών δολοφονιών, από τα Τέμπη ως τη Βιολάντα, τον Ασπρόπυργο και τη Motor Oil, από τους χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες στα σύνορα της Ευρώπης φρούριο έως τη συμμετοχή σε πολέμους και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Ζούμε τις μέρες όπου ο έλεγχος, η καταστολή, τα πρόστιμα και η φυλακή γίνονται καθημερινότητα για μεγάλα κοινωνικά κομμάτια. 16 χρόνια μετά, ζούμε τις μέρες που παλέψαμε να μη ζήσουμε. 16 χρόνια μετά, ζούμε τις συνέπειες των μέτρων λιτότητας ενάντια στα οποία διαδηλώσαμε την 5η Μάη του 2010.

Γι' αυτό και επιχειρούν να απονομιμοποιήσουν τους αγώνες που έχουν δοθεί τις τελευταίες δεκαετίες και να στιγματίσουν όσους και όσες επιμένουν διαχρονικά να παίρνουν θέσεις μάχης στον κοινωνικό πόλεμο και απέναντι στην ''ειρήνη'' τους. Και φυσικά να διασπείρουν τον φόβο και την απελπισία. Τολμούν να μας κατηγορούν για δολοφόνους (ή/και φίλους/ες δολοφόνων), αυτοί που η μόνη αξία που δίνουν στην ανθρώπινη ζωή είναι η δυνατότητα παραγωγής κέρδους. Αυτοί που δε διστάζουν να συμμετέχουν σε σφαγές ανθρώπων για κάθε πιθανό πολιτικό και οικονομικό όφελος. Μας αποκαλούν επικίνδυνους αυτοί που συνεχίζουν αμετανόητα να συντρίβουν κάθε ελάχιστο απομεινάρι κοινωνικής πρόνοιας που έχει απομείνει, διαλύοντας τις όποιες κατακτήσεις στο καθεστώς της μισθωτής εργασίας προς όφελος των αφεντικών, αφήνοντας νοσοκομεία χωρίς προσωπικό και εξοπλισμό, αφήνοντας την "ελεύθερη αγορά" να "αυτορρυθμίζεται", δηλαδή να οργανώνεται σε καρτέλ ενέργειας και τεράστια funds που κατέχουν πλήθος ακινήτων, καθιστώντας την δυνατότητα ενός ατόμου να τρέφεται, να έχει ρεύμα και νερό και να κατοικεί ταυτόχρονα σε κάποια πόλη. Οι κυρίαρχοι γνωρίζουν πως το μίγμα διαρκούς υποβάθμισης των καθημερινών όρων ζωής μεγάλων κοινωνικών κομματιών και έλλειψης οποιασδήποτε προοπτικής μπορεί να γίνει εκρηκτικό.

Οι λογαριασμοί με το σύστημα που υποθηκεύει, λεηλατεί και φυλακίζει τις ζωές μας για τη διάσωση των οικονομικών και πολιτικών του συμφερόντων είναι ανοικτοί. Απέναντι στην επίθεση που εξαπολύουν κράτος και αφεντικά ενάντια στον κόσμο του αγώνα, δηλώνουμε αμετάκλητα πως θα υπερασπιστούμε τις πολιτικές μας διαδρομές μέσα στα χρόνια μαζί με χιλιάδες άλλες και άλλους που συνέβαλαν στην όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Πως όσο και αν προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία και να ξεγράψουν από την ιστορική μνήμη του κινήματος εκείνη τη μέρα, δεν θα τα καταφέρουν. Δε θα καταφέρουν να διαγράψουν την κινηματική παρακαταθήκη που αφήνουν οι κοινωνικοί αγώνες και το φόβο που νιώθει η κυριαρχία όταν απειλείται η υπόστασή της, όπως και την 5η Μάη του 2010. Όσες φυλακίσεις, σκευωρίες, βασανιστήρια και κρατική εκδικητικότητα και αν εξαπολύσουν στο κίνημα και τους αγωνιστές, η ζωή και η αντίσταση θα συνεχίσει να αναπνέει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες κάθε εποχής, σε κάθε γειτονιά του πλανήτη, σε κάθε μετερίζι. Στους αγώνες αυτούς είναι που η κοινωνία μένει ακόμα ζωντανή, ορθώνοντας ανάστημα απέναντι σε αυτή τη δυστοπία. Στο πρόσωπο της Ελένης, του Θύμιου και του Κώστα, δικάζεται ο ίδιος ο αγώνας. Θα υπερασπιστούμε τους ανθρώπους μας, συνοδοιπόρους και συντρόφους μας μέχρι τέλους.

Υπερασπιζόμαστε τους αγώνες και τις εξεγέρσεις του χθες, του σήμερα και του αύριο

Άμεση απελευθέρωση των 3 προφυλακισμένων συντροφιών

Αλληλεγγύη στην Ελένη, τον Θύμιο και τον Κώστα

Συνέλευση αλληλεγγύης στα προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση της Marfin